රාහුල දවසක් ගෞතම බුදුන්ට කිව්වා, රාගය නිසා විඩාව දැනෙනව ඒක අයින් කර ගන්න බෑ කියලා. 

බුදුන් රාහුලව එක්කගෙන වෙනදා පැන් පහසු වෙන්න යන දිය පහරක් අසලට ගියා. "දැන් වතුරට බහින්න" බුදුන් වහන්සේ කිව්ව. රාහුල වතුරට බැස්සා. ගෞතම බුදුන් කිව්වා "ඔබ දැන් වතුරෙන් අයින් වෙන්න" කියලා. රාහුල හොඳින් සිහිය පිහිටුවා ගත්තා. ගෞතමයන් වහන්සේ තමන්ට දුන්නේ කර්මස්ථානයක් බව රාහුලට තේරුණා. රාහුල සිහියෙන් කකුල් එලියට ගත්තා. නමුත් කකුල් දෙකේ තාම වතුර තියෙන බව දැනෙනවා. කකුල් දෙකේ වතුරත් වේලෙනකං ඉඳියා. එතකොට වතුරෙන් සම්පූර්ණයෙන් අයින් වෙලාද? නැහැනේ. වතුරෙන් සම්පුර්ණයෙන්ම අයින්වෙන්න බැරි බව ඔහුට තේරුණා. පොලොවෙත් වතුර තියෙනවා, ඇඟේත් වතුර තියෙනවා, ස්වභාදහමේ හැමතැනමත් වතුර තියෙනවා.

"වතුරෙන් අයින් වෙන්න බෑ". රාහුල බුදුන් වහන්සේට පැවසුවා.

"නමුත් ඔබ දිය පහරින් අයින් උනා නේ".  බුදුන් වහන්සේ පැවසුවා.

යම් නිහඬතාවයකට පස්සේ බුදුන් වහන්සේ නැවතත් මෙසේ පැවසුවා. 

" එහෙනම් ඔබ රාගය අතහරින්න. රාගයෙන් අයින් වෙන්න.  නමුත් පැවැත්ම උදෙසා ඇති කාරණා ප්‍රශ්නයක් කරගන්න එපා".

 රාගය කියන්නේ පැවැත්ම.

"දැන් ඔය විඩාබර ගතිය නැද්ද?"

"නෑ"

"ඇයි ඒ? "

" විඩාබර ගතිය දැනුනේ, මම රාගයෙන් ගැලවෙන්න ගත් උත්සාහය තුළ"

ඒ තුළින් රාගය පිළිබඳ ධර්මතාවය රාහුලට වැටහුණා.