දිනක් ගෞතම බුදුන් වහන්සේ විශාල සිවුරු ප්‍රමාණයක් සෝදා පිරිසිදු කර ගෙන ඒමට රාහුලට භාර දුන්නා. ආරාමයේ සිටි හැමෝගෙම සිවුරු එතන තිබුණා. රාහුල ඒ සියල්ල එක්වර සේදීමට සිතා අසල ඇති ඇළ පහර වෙත ගෙන ගොස් ගලාගෙන යන දිය පාරට දැමුවා. සිවුරු සියල්ල වතුරේ පෙඟෙන්නට දමා ටික වේලාවක් බලාගෙන සිටියා.

නමුත් සුළු මොහොතකින් මහ වැස්සක් ඇද හැලෙන්නට වුණා. රාහුල වතුරට පැන පෙඟෙන්නට දමා තිබූ සිවුරු සියල්ල ආපසු ගොඩට ගත්තා. එකවර වතුරට දැමූ නිසා පෙඟුනු සිවුරු සියල්ල රැගෙන නැවත ආරාමයට යාමට හැකියාවක් නැතිබව රාහුලට තේරුණා. මොකද වතුර පිටින් සියල්ල ඔසවාගෙන යන්න බෑ. ඒ නිසා රාහුලයන් ගසක් මුල සිවුරු තබා වැස්ස පායන තුරු බලා සිටියා. වැස්ස දිගටම ඇද හැලුනා. පසුදින උදේ තමයි වැස්ස පෑව්වේ. රාහුලද එළිවන තුරු තෙමෙමින් ගස මුල රැඳී සිටියා. උදේ වැස්ස පෑවූවත්, ඇලේ බොර පෑදෙන තෙක් තව දුරටත් බලා ඉන්න සිදුවුණා.

දෙවන දින හවස් වනවිට තමයි ඒ සිවුරු සියල්ලම සෝදා පිරිසිදු කර අව්වේ වේලා රැගෙන ගොස් භාර දෙන්න හැකිවුණේ. මේ නිසා රාහුල අධික වෙහෙසට පත් වී සිටි අතර දින දෙකක්ම ආහාර නොගෙන තිබූ බැවින් ආහාර ගෙන විවේක ගත්තා. පසුදින බුදුන් වහන්සේ රාහුලව කැඳවා තොරතුරු විමසුවා. රාහුල නිහඬව සිටියා. තමන්ට වුණ දේ කොහොමද කියන්නේ, රාහුල කල්පනා කරමින් සිටියා. බුදුන් වහන්සේ නැවතත් තොරතුරු විමසා සිටියා. එවිට රාහුලයන් මෙසේ පිළිතුරු දුන්නා..

# මහ වැසි වැටුණ ද මාගේ අරමුණ ගිලිහුනේ නැත.

# ගඟ බොර වී පිරිසිදු වුවද මගේ සිත බොර නොවූ බැවින් එය පිරිසිදු විය.

# සිවුරු සියල්ල එක්වර වතුරට දැමූ වේ සියල්ල කිරීමට මා තුල ඇති ශක්තිය දැනගෙනය.

# කයට වෙහෙස ද බඩගිනි ද දැනුනද මට ඒ කිසිවක් නොමැතිවිය.

මෙම කරුණු හතර ඇසූ බුදුන් වහන්සේ පෙරළා අවවාද ලෙස මේ කරුණු දේශනා කරා.

1. කොපමණ බාධක ආවත් අරමුණ අත් නොහරින්න.

2. කිසිම හේතුවක් නිසාවත් සිත අපිරිසිදු කර නොගන්න.

3. තමා තුළ පවතින ශක්ති ප්‍රමාණයට වඩා වැඩියෙන් වැඩ කරන්න.

4. ඔබේ ක්‍රියාව ශ්‍රේෂ්ඨයි.